مزن تيشه  بر ريشه خويشتن                                مكن كجروي و مشو راهزن
چه آگاهي از گريهء بر حسين                                                     ز ثارالله و حضرت ذوالمنن
هرآنكس كه گريان شود بر حسين                        گناهش فرو ريزد از جان و تن

گلي رويد از گريهء بر حسين                                  كه وي را نباشد خزان و فتن

خرد خام شد در ثواب بكاء                                 ولي پخته شد قلب و روح و بدن

به يك قطره ايثار كردن ز چشم                         نماند به جا فسق و ذنب و محن

بود مدرك حكم در دين حق                              «چهار» اولش گفتهء «ذوالمنن»

دوم قول و تقرير فعل كسي                                    كه تطهير وي محرز مرد و زن

سوم عقل و اجماع رابع شمر                                مدلّل شود حكم بي سوء ظن

ولي اين دو هنگام فقدان حكم                                     ز ربّ و نبي و وصيّ زمن

نيابي محل عقل و اجماع را                                       اگر يافتي در كتاب و سنن

عمومات و اطلاق قرآن رب                                       به اخبار مقطوع تخصيص زن

بزرگان و ارباب فنّ اصول                                          نمودند قسمت خبر را به فن

يك واحد است و بسي پر شروط                                    ز وضع روات و صفات كهن

تواتر بود وصف قسم دوم                                               كه شرطش فقط كثرت نقل فن

همين قسم هم نيز شد بر دو قسم                                 بود لفظي و معنوي بي سخن

ببين راويان در حديث بكاء                                                             همه متّفق بر بهشت عدن

بود جمله اخبار در دسترس                                     قريب چهل، گوش كن دم مزن

نظر كن به اين جمع و اين اتّفاق                           بشويد گمان و دهد حسن ظن

كه يك قطره اشكي چو از چشم ريخت                           ز بهر حسين اوست پاك زمن

اگر مهتري در امورات دين                              ببين رحمت اوست ني حسن ظن

چو مقطوع شد جنّت باكيان                                                    شود دزد و خمّار وَرد چمن

به قرآن بود قتل عمدي كبير                                   به گريه فروشد به خلد عدن

ببين كُشت موسي يك قبطيي                            خدايش ببخشود و شد مؤتمن

نظر را به باران رحمت فكن                                  شود زنده هر وَرد در هر چمن

و يا آنكه در گريهء بر حسين                                 شهيد به خون غرقهء بي كفن

بود توبه و گريهء بر حسين                                     خلوص حقيقي جدا ز اهرمن

وليكن ضمان و حقوقات خلق                                    بود فرض بر ذمّه بل قيد تن

حقوقات هر نوع گر ذمّه داشت                          سقوطش به گريه نخواهد شدن

بود جاي هر متّقي در بهشت                                  به گريه شود متّقي و حسن

به هر قطره اشكي كه از چشم ريخت                       شكوفا شود صد گل و ياسمن

نداني كه آن قطره خامش كند                                   فروزنده، سوزنده، نار كهن

همين قطره رخشنده چون گوهري است                      درخشنده تر از سهيل يمن

ز هر قطره اي جنّتي بشكفد                                   ز هر ناله اي ريزدت صد فتن

خوشا خاك و فرش مصيبت گهت                            بود دلگشا همچو مشك ختن

خوشا جويباري كه از عشق او                                   فرو ريزد از چهره و از ذقن

ندارند كوران ز نور آگهي                                              كه كودك نداند طلا را ثمن

ز پندار نا آگهان وا رهي                                    چو بيرون شدي از خود و ما و من

«حسينا» به عشق تو ما زنده ايم                            فداي رهت باد اين جان و تن